Dag allemaal,
Inderdaad, yuku heeft een klein hoekje waar je Nederlands mag spreken.
Het NL talige Hoekje
Ben je hier niew? Of ben je al wat aan het surfen geweest in de yuku riviertjes?
Mocht je help nodig hebben om je weg te vinden, of mocht je op zoek zijn naar
nieuwe vrienden, kom gerust maar eens naar het Vlaamse hoekje.
Iedereen is welkom!

Writing, reading, chess, opera, gardening, magic,
juggling, poetry, mountain climbing.

World traveller
Juggler, magician
Poet

Poems that bring tears to my eyes,
either for their beauty, their content, or both.

Echoes West by Lucia Haase

Remember on that rocky ledge
you pulled me back from lonely's edge,

an unexpected sun to beat
relentless as a desert's heat.

Sure-footed, we became like seeds
that dwelt amidst the tumbleweeds,

experiencing dusks and dawns
where cactuses became our lawns.

It's here, where condors soar the skies,
I sensed the canyon in your eyes,

of places that I've never been;
mirages of what lies unseen -

those countries where I need to go,
and echoes west I've yet to know...

Insight by Michelle Garvin

As daylight ebbs and stars transpire
the heavens stretch a layer higher.
In vesper's hush, on humbled knee,
my faith can grasp what eyes can't see.

When midnight plummets in your chest
and darkness jibes your hope to test,
recall the squalls blown out to sea;
have faith to grasp what eyes can't see.

By glare of dawn the world demands,
like Thomas claimed a show of hands.
But blessed are the ones to be
whose faith will grasp what eyes cant see.

Impasse by Toon Hermans

De man was moe, hij zag het leven niet meer zitten,
hij zag zichzelf alleen maar zitten op zijn stoel.
Hij had geen kracht meer om z'n tuintje om te spitten
en kreeg een grenzeloos, vereenzaamd, leeg gevoel.

Toen heeft hij heel lang aan zijn kamerraam gezeten,
alsof hij wachtte op een teken, een geluid
van buitenaf dat hem weer nieuwe kracht zou geven,
maar tevergeefs keek hij er elke dag naar uit.

Zo heeft hij héél lang aan dat stille raam gezeten,
de tuin werd groen en toen weer grijs en toen weer groen,
totdat hij godzijdank tenslotte heeft begrepen
dat er geen teken kwam... dat hij het zelf moest doen.

Chanson de l'adieu by Edmond Haraucourt

Partir c'est mourir un peu
C'est mourir à ce qu'on aime
On laisse un peu de soi-même
En toute heure et dans tout lieu

C'est toujours le deuil d'un voeux
Le dernier vers d'un poème
Partir c'est mourir un peu
C'est mourir à ce qu'on aime

Et l'on part, et c'est un jeu
Et jusqu'à l'adieu suprême
C'est son âme que l'on sème
Que l'on sème à chaque adieu

Partir, c'est mourir un peu
Partir, c'est mourir un peu